Forum

ஆண், பெண் கதை எழுத்தாளர்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் [email protected] என்ற மின்னஞ்சல் முகவரிக்குத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். அல்லது எனது facebook முகவரி facebook.com/PSTamilNoves - க்கு கமெண்ட் பண்ணுங்கள்.

Notifications
Clear all

மௌனக் கலையன்றோ - கதைத் திரி


Yasha
(@yasha)
Active Member
Joined: 2 months ago
Posts: 6
Topic starter  

மௌனக் கலையன்றோ - கதை

அத்தியாயம் - 1

 

                       ''நீங்கள் என்னைப் போல இருப்பதாக, ஊருக்குள் வரும் வழியில் என்னைப் பார்த்தவர்கள் கூறினார்கள். அது உண்மைதான் , அப்படித்தான் இருக்கிறீர்கள்'' என்று நல்லப்ப பூபதியை அந்த பதினாறு வயது சிறுவன் தன் பார்வை உயர்த்தி கூறிய போது, அவர் உணர்ச்சியில் தடுமாறித் தான் போனார்.

                          அந்த வயதிற்கே அவன் உயரம் கொஞ்சம் அதிகமாய்த் தான் இருந்தது. அவன் உடம்பும் மெலிதாக இருந்தாலும் நிச்சயம் ஒரு எஃகுத்தன்மை அதில் இருந்தது. அவன் முகத்தில் அவ்வப்போது வெளிப்பட்ட எதையும் கவனிக்கும் பாவமும், கண்களில் வெளிப்பட்ட கவனமும் அவன் அருகில் அவ்வளவு எளிதாக யாரும் சட்டென்று சென்றுவிட இயலாத ஒரு மானசீக கோட்டை அவன் முன் போட்டிருந்தது. அவனிடம்  அவன் வயது பையன்களிடம் காணப்படும் ஒரு இலகுத்தன்மை மறைந்து, ஒருவித ஆளுமை வெளிப்பட்டதைக் கண்டு, மனம் சிறிது நெருடியதால், தன் பேரனை சற்று அழுத்தமாக உற்றுப்பார்த்தார், 'பூபதி அய்யா' என்று எல்லோராலும் அழைக்கப்படும் நல்லப்பபூபதி.

                          வழக்கமாக அந்தப் பார்வையில் அவரை சுற்றி இருப்பவர்களுக்கு உள்ளுக்குள் கிலி பரவிவிடுவது உண்டு. அவரின் கம்பீரமும், யாரையும் வாயடைக்கச்  செய்து,அவர் முன் பணியச் செய்யும் அழகிய ஆனால் அகங்கார உருவமும் கண்டவர்கள் எல்லாவற்றுக்கும் தலையை சரி என்று ஆட்டித்தான் பழக்கம்.  ஆனால் விஜேந்திரனோ அழுத்தமாக நின்றான்.

                          அவனின் அந்த அழுத்தத்தில், தன் முன் ஒருவன் அது தன் பேரன் தான் என்றாலும் கூட 'எப்படி அவ்வாறு தைரியமாக நிற்கலாம்' என்ற சீற்றத்தில்,

                         ''நீதான் பயலே என்னைப்போல இருக்கின்றாய்'' என்று அவர் திரும்பக் கூறியபோது அதில் சிறு கோபம் வெளிப்படவே,

                    ''அவன் குழந்தை, புரியாமல் சிறிது மாற்றிக் கூறிவிட்டான். மன்னித்துவிடுங்கள், அப்பா '' என்று பதறியபடியே கூறிய தன் மகன் யுவரங்கபூபதியை நோக்கியவர், '' உருவம் மட்டும் அல்ல திமிரும் என்னைப்போல இருந்தால் நல்லது தான்.'' என்று தன் மீசையை ஒருமுறை பெருமையாக நீவி சுருட்டிவிட்டு,

                       '' உன் பெயர் என்ன? '' என்று தன் பேரனைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

                    '' விஜேந்திரன் '' என்று புருவம் சுருக்கி கூறியவனைப் பார்த்து,

                        '' 'விஜேந்திர பூபதி' என்று சொல் '' என்றார்.

                        '' ஓகோ...'' என்றதற்கு மேல் அவன் ஒன்றும் கூறவில்லை.  தான் உள்ளே வந்து நின்ற அந்த வீட்டை ஒருமுறை தன் கண்களால் அளந்தான். பார்க்க ஆரம்பித்த பிறகு தான் தெரிந்தது, 'நம் வீடு பா, அது' என்று தன் தந்தை கூறிய வீடு உண்மையில் வீடு அல்ல, ஒரு சிறிய அரண்மனை என்று.

                          அந்த அரண்மனையின் நடு கூடத்தில் தான் அவன்  தன் பெற்றோருடன் நின்றிருந்தான்.  அந்த கூடமே தான் இதற்கு முன்பு தங்கி இருந்த வீட்டின் அளவை விட நிச்சயம் ஏழெட்டு மடங்காவது பெரியதாய் இருக்கும். தன் முன் கொஞ்ச தூரத்தில் அலங்காரத்திற்காய்  ஆளுயரத்தில் அமைத்திருந்த மிக கம்பீரமான சிலை இருந்தது. அந்த சிலை பெரியவரின் இன்றைய தோற்றத்தை அப்படியே கொண்டிருந்தது . அந்த சிலையை உற்றுநோக்கியவன், தலையைத் திருப்பி அருகில் நின்ற பெரியவரைப் பார்த்தான்.

                     அந்தப் பார்வையின் பொருளை உணர்ந்தவர், தன் பெரிய மீசையை அகங்காரமாய் நீவிக்கொண்டே '' என்ன பார்க்கிறாய்? சிலை யார்போல் இருக்கிறது? '' என்றார்.

                        அந்த சிலை அவரின் கர்வம் என்பதை அறிந்து கொண்டவன், கண்ணில் ஒரு சிறு குறும்பும் அலட்சியமும் எட்டிப் பார்க்க '' நான் சிறிது வளர்ந்து, கொஞ்சம் பெரியதாய் மீசையும் வைத்தால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படி இருக்கிறது.'' என்றான்.

 பெரியவர் முகம் சுருகியது. '' என்ன யுவா! உன் பிள்ளைக்கு மரியாதை என்றால் என்ன என்று கற்றுத்தரவில்லையா ?''

                     ''அப்பா! அவன் நல்ல பையன் தானப்பா. கொஞ்சம் உங்களைப் போல முன்கோபம், அவ்வளவுதான். எடுத்துக்கூறினால் கேட்டுக்கொள்வான்.'' என்று யுவரங்க பூபதி கூறி விட்டு, சற்று தயங்கியவாறே,'' அப்பா! நா...ன் நான் நல்லதிற்குத் தான் சொல்கிறேன், சிறிது அன்பாக அவனிடம் பேசுங்களேன்.'' என்று கூறினார்.

                          ''யாருடைய நல்லதிற்கு?'' என்று அழுத்தமாக வினவியவரைப் பார்த்து எச்சில் விழுங்கினார் யுவரங்க பூபதி.

                       அவரால் எதுவும் கூற இயலவில்லை. 'இரண்டு பக்க மத்தளம் போல நான் தான் மாட்டிக்கொள்கிறேன்' என்று மனதில் எண்ணியவர், ஒரு பெருமூச்சுடன் மெல்லிய குரலில்  ''என் பிள்ளையின் நல்லதிற்கு என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்.'' என்றார்.

                        அதைக் கேட்டுக்கொண்டு இருந்த விஜேந்திரன் தன் பற்களை அழுந்தக் கடித்து, ஒரு வித இறுக்கத்துடன் தன் தந்தையின் முன் வந்து நின்றவன், '' அப்பா! நான் இனி ஒழுங்காக நடந்து கொள்கிறேன். நீங்கள் யாரிடமும் கெஞ்ச வேண்டாம்.'' என்றான்.

                        ஒரு ஏளனப் புன்னகையுடன் நல்லப்பபூபதி, '' ஏன், யுவா! நீ கெஞ்சுவது உன் அப்பாவிடம் தான் என்பதை உன் பையன் உணர்ந்த மாதிரியே தெரியவில்லையே, '' என்றவர் பின் கடுமை நிறைந்த குரலில்,'' அதுசரி! நீயே இன்னும் என்னை முழுமனதுடன் உன் தந்தையாக எண்ணவில்லையே. பின் உன் மகன் எப்படி எண்ணுவான்? '' என்றார்.

                    கீழே தொங்கிய கைகள் இரண்டும் இறுக, விரல்களை அழுந்த ஒரு நொடி மூடித் திறந்தவன், பின் இயல்பாக குரலை வைத்துக் கொண்டு,, '' நீங்கள் எண்ணியபடியே அப்பா உங்களிடமே வந்து சேர்ந்துவிட்டார்கள், தானே. அப்புறம் என்ன! அவர் மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறார். அவருக்கு ஓய்வு தேவை. அவர் போகட்டும், விட்டுவிடுங்கள், ''

                       '' இந்த வீட்டில் என் வார்த்தை தான் முடிவாக இருக்க வேண்டும், விஜயா. எனக்கு யாரும் விசயங்களை எடுத்துச் சொல்வது பிடிக்காது. இதை இனி இங்கேயே தங்கப்போகும் நீ உணர்ந்துகொள்வது உனக்கும் உன்னைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் மிக நல்லது. '' என்று ஒரு எக்காளத்துடன் நல்லப்பபூபதி, அவனையும் அவன் அன்னையையும் பார்த்தவாறே கூற,

                       கேட்டுக்கொண்டு இருந்த விஜேந்திரனுக்கு நெற்றிப் போட்டு துடித்தது.  அருகில் வந்து அவன் கையைப் பிடித்து அமைதிபடுத்தியவாறே அவனது தந்தை யுவரங்கபூபதி மிக மெல்லிய குரலில் அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி, '' இப்படி உன் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் போகும், என்று தான் இங்கு வரவேண்டாம், என்று எவ்வளவோ கூறினேன். நீ தான் வந்தே ஆகவேண்டுமேன்றாய். இப்போதும் கூட ஒன்றுமில்லை. நாம் சென்றுவிடலாம், விஜயா '' என்றார்.

                    தன் தந்தையின் கைமீது தன் கையை ஆதரவாக வைத்தபடி, மிக மெதுவாக ஆனால் அவர் கண்களைப் பார்த்தபடியே, '' திரும்பி போறதுக்காக நான் இங்கே உங்களை அழைத்துவரவில்லை, அப்பா. '' என்று கூறி லேசாக புன்னகை செய்தான்.

                அவனைப் பெற்றவருக்குத் தன் மகனின் உறுதி தெரிந்துவிட்டது. இனி அவனை மாற்ற இயலாது. இனி என்ன நடக்குமோ என்று அவரின் வயிற்றுக்குள் ஒரு பயப் பந்து உருண்டது.

                     இயல்பிலேயே யுவரங்கபூபதி மிக மென்மையானவர். அதிர்ந்து பேசுவது என்பது அவர் அகராதியிலேயே கிடையாது.  ஏன் அந்த பூபதி பரம்பரையிலேயே யாரும் இவர் போல மென்மையும், அமைதியும் உள்ளவர் பிறந்தது கிடையாது. அதனாலேயே நல்லப்பபூபதியின் தந்தை தன் பேரனை தன் கண்பார்வையிலேயே வைத்து பொத்திபொத்தி வளர்த்தார். யாரும் யுவரங்கனின் மனதை நோகடித்து விடாதபடி, ஏன் தன் மகன் நல்லப்பபூபதி கூட அவரை மீறி ஏதும் செய்துவிடாத படி கவனமாக பார்த்துக்கொண்டார்.

                      நல்லப்பபூபதிக்குத் தான் பிள்ளை தன்னைக்கொண்டு அதிரடியாகப் பிறக்காமல், தன் மனைவியின் எதற்கும் நடுங்கும் குணத்தோடு பிறந்துவிட்டதைக் கண்டு வெறுத்துப் போயிற்று. என்றாலும் தன் தந்தையின் அதிகாரத்தை மீறி ஏதும் செய்யமுடியாது என்று தெரிந்து கொண்டார்.

                     அப்படி ஏதும் அவரை மீறி செய்தால் சொத்து முழுவதையும், தர்மத்துக்கு எழுதிவைத்து விடுவதாக மிரட்டியிருந்ததால், கைகள் கட்டப்பட்ட நிலை தான் நல்லப்பபூபதிக்கு.

                      அந்த சொத்து பயத்திலயே இருந்தததால் தான் அவரால், தன் மகன் ஒரு ஏழைப் பெண் ஒருத்தியை விரும்புவதாகவும், அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள ஆசைப்படுவதாகவும் கூறிய போது, ஏதும் செய்ய இயலவில்லை.

                      தாத்தாவோ யுவரங்க பூபதிக்கு, அவர் காதலை எதிர்க்காததுடன்,  பேரன் திருமணத்தை மிக தடபுடலாக ஊரைக் கூட்டி நடத்தியும் வைத்தார். நல்லப்பபூபதியால் மனக்குமுறலை அடக்கிக் கொண்டு, திருமணத்தில் அட்சதை தூவி ஆசிர்வாதம் செய்யத்தான் முடிந்தது.

                        முழுதாக ஐந்து வருடங்கள் முடிந்தும் யுவரங்கனுக்கு குழந்தை ஏதும் பிறக்காது போகவும், இதுதான் சமயம் என்று தன் மகனுக்கு இரண்டாவது திருமணத்திற்கு நல்லப்பபூபதி முயலலானார்.

                    பெரியவருக்கோ வயதாகிவிட்டதால் உடலளவிலும், தன் வம்சம் வாரிசு இல்லாமல் அழிந்துவிடும் போலிருக்கிறதே என்று மனதளவிலும் மிக நலிவுற்று இருந்தார். மேலும் நல்லப்பபூபதியின் அதிகார எல்லை அவரின் முரட்டு குணத்தால் விரியத்துவங்கி விட்டதாலும் கூட பெரியவரால் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை.

                  யுவரங்கனோ தாத்தாவின் சிறுபாதுகாப்பில் தன் தந்தையிடம் உறுதியான குரலில் மறுத்துவிடவே,

                    ' இவள் இருப்பதால் தானே என் மகன் வேறு திருமணம் செய்துக்கொள்ள மாட்டேன்' என்கிறான், என்று முதல் முதலாக நல்லப்பபூபதியின் பார்வை தன் மருமகளின் மீது சென்றது.

                    எந்த நேரமும் தன் மனைவிக்கு தன் தந்தை மூலம் ஆபத்து நேரலாம் என்ற நிலை வரத் துவங்கியதால்  யுவரங்க பூபதியால் ஒரு நிலையில் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை.

                 ஒரு முறை யுவரங்கன் மனைவி பவானி தோட்டத்தில் உள்ள மிகப் பெரிய சதுர கிணற்றின் அருகில் வேலைசெய்து கொண்டு இருக்கும் போது, யாரோ பின்னிருந்து தள்ளியதில் தண்ணீருக்குள் விழுந்துவிட்டாள்.  தனக்குத் தெரிந்த சிறு நீச்சலை வைத்துக்கொண்டு சுவற்றைப் பிடித்தபடியே உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டு இருந்த அவளை வயலில் வேலைசெய்து முடித்துக்கொண்டு அவ்வழியே வந்த சிலர் காப்பாற்றி அந்த ஊர் சிறு மருத்துவமனையில் சேர்த்திருந்தனர்.

                      செய்தி கேட்டு வந்த யுவரங்க பூபதிக்குத் தன் மனைவியை அந்த நிலையில் பார்க்கவும் மனம் அரண்டுவிட்டது. காதல் கொண்டு ஆசையாய் மணந்த பெண்ணல்லவா, பதறிவிட்டார். உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட உறுதி புத்தியில் தெளிவை ஏற்படுத்தவே, யாருக்கும் சொல்லாமல் தன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு எங்கோ சென்றுவிட்டார்.

                   அன்று ஊரைவிட்டு சென்றவர், கிட்டத்தட்ட பதினேழு வருடங்கள் கழித்து இன்று தான் இந்த ஊருக்குள் வருகிறார், அதுவும் தன் தந்தை இப்போது சில வருடங்களாக தன் வாழ்வில் புகுந்து விளைவித்த நாசத்தினால் கோபம் கொண்டு மாறிய,  தன் சொந்த மகனின் போக்கை தடைசெய்ய இயலாமலும் அவனின் பிடிவாத குணத்தினாலும் தான்.

                 '' என்ன யுவா! நான் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறேன், நீ என்ன யோசனையில் இருக்கிறாய்? '' என்றார் பூபதி .

                 தந்தையின் அழைப்பில் திடுக்கிட்டவராய் நடப்புக்கு வந்து,   '' என்னப்பா...சொன்னீர்கள்? நான் ஏதோயோசனையில் இருந்துவிட்டேன்,'' என்று மென்குரலில் கூறினார்.

               '' நீ மாறவே இல்லை யுவா. எதற்கும் பயந்து பின்னடிக்கும் அதே சுபாவம் தான் இப்போதும் உனக்கு இருக்கிறது. உன்னை சொல்லி குற்றம் இல்லை. உன்னை வளர்த்த என் தந்தையை சொல்ல வேண்டும். அட அது தான் இல்லை, உன்னை கட்டியவளாவது ஒரு புத்திசாலியாக நடந்து, உன்னை மாற்றி இருக்கலாம் அல்லவா.  அதுவும் இல்லை. என்ன செய்வது, எல்லாம் என் தலைஎழுத்து. ''

                  தாயைக் கூறியதால் அடக்கப்பட்ட கோபத்துடன், '' வரும் வழியில் இந்த ஊர் பேருந்தில் உங்களைப் பற்றி யாரோவாக விசாரித்த போது, கிடைத்த கருத்துக்கள் எப்படிப் பட்டவை என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? '' என்று லேசான இகழ்ச்சி குரலில் ஒலிக்க கூறினான் விஜயன்.

                       மனதில் பெரும் கோபம் எழுந்தாலும், தன் பேரனிடம் தன் கோபம் செல்லாது என்பதை உணர்ந்தவர், அதனை தன் மகன் மேல் காட்டி, '' யுவா!  பெற்றவர்கள் முக்கியமாக தாய் தன் பிள்ளைக்கு பெரியோர்களை மதிக்க சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும். நல்ல கௌரவமான குடும்பத்தில் பெண் எடுத்திருந்தால் அதெல்லாம் தெரிந்திருக்கும்.'' என்று வார்த்தைகளால் மனங்களைக் கீறி தன் கோபத்தை ஆற்றிக்கொண்டார்.

                    கண்கள் சிவக்க ஓர் அடி முன்னெடுத்து வைத்த விஜேந்திரனைப் பார்த்ததால் அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற பயத்தில், அது வரை அமைதியாக தன் கணவன் பின்னால் ஒதுங்கி நின்றிருந்த பவானி, தன் பிள்ளையைப் பார்த்து, '' விஜேந்திரா '' என்று மிக மெதுவாக குரல் எழுப்பினார்.

                     சட்டென்று தன் தாயைத் திரும்பிப் பார்த்தவன், அவள் கண்களில் சிறிது கண்ணீர் துளியோடு சிறு கெஞ்சலும் இருக்கவே, மனதுக்குள் தன் மீதே சிறு கோபம் தலைதூக்க, அதற்கு மேல் ஏதும் பேசாது, தன் தலைத் திருப்பி, அந்த அரண்மனை ஜன்னலுக்கு வெளியே தன் பார்வையை செலுத்தினான்.

                     அப்போது வாயிற் படியில் யாரோ வரும் அரவம் கேட்கவே, யாரென்று பார்க்கத் திரும்பியவன் கண்களில் முதலில் பட்டது, ஒரு சிறு தோல் பையைத் தூக்கியபடி வந்த ஒரு நடுத்தர வயதுகாரர் தான். அதன் பின்னரே அவர் பின்சட்டையைப் பிடித்தபடியே வந்த ஒரு சிறுபெண் கண்ணில் பட்டாள்.

                   ஒரு பத்து  அல்லது பன்னிரண்டு வயதிருக்கும். லேசாக பட்டுக்கரை வைத்த பாவாடை சட்டை அணிந்திருந்தாள். மினுக்மினுகென்று அவ்வப்போது கண்ணை சிமிட்டி, பயத்தில் அந்த சிறு மூக்கை சுருக்கி, புதிதாக யார்யாரோ இங்கு நிற்கிறார்களே என்ற எண்ணத்தில் லேசாக குனிந்திருந்த முகத்தை அரைவாசி தூக்கி ஆர்வமாக சுற்றிப் பார்த்தவாறே அவள் வந்து கொண்டிருந்தாள்.

                 அவள் முகத்தின் உணர்வுகளைத் தன்னுள் உள்வாங்கியவனும் அவளை ஆர்வமும் ரசிப்புமாகத்தான் நோக்கினான்,  அதுவரை ஒரு வித தீவிரத்துடன் முகத்தை இறுக்கமாக வைத்திருந்தவன், அந்த சிறு அழகான குழந்தை முகம்,  சற்றே உப்பி, உடல் லேசாக குண்டடித்து, சிறிய கத்திரிக்காய்க்கு கையும் காலும் முளைத்தது போல பம்மிக்கொண்டு நடந்து வருவதைப் பார்த்தவுடன்,   தன்னை மீறிய சிறு புன்னகையுடன் அவள் அந்த நடுகூடத்திற்குள் அசைந்து அசைந்து நடந்து வருவதையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

 

மௌனக் கலையன்றோ - கருத்துத் திரி

இங்கே >

http://www.pstamilnovels.com/community/%e0%ae%af%e0%ae%b7%e0%ae%be/%e0%ae%ae%e0%af%8c%e0%ae%a9%e0%ae%95%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%b2%e0%af%88%e0%ae%af%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%b1%e0%af%8b-%e0%ae%95%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%a4/

 

This topic was modified 2 months ago by Yasha
This topic was modified 2 months ago 3 times by admin

Quote
Yasha
(@yasha)
Active Member
Joined: 2 months ago
Posts: 6
Topic starter  

மௌனக் கலையன்றோ - கதை 

அத்தியாயம் - 2

 

                     '' வா! சுந்தரம்..நல்ல சமயத்தில் தான் வந்தாய். யார் இங்கு நிற்பது என்று தெரிகின்றதா? '' என்று பூபதி கூறியதால் திரும்பி சுந்தரத்தைப் பார்த்த யுவரங்கன், '' சுந்தரமா...நன்றாக இருக்கிறாயா?, சுந்தரம். பார்த்து ரொம்ப வருடங்களாகிறது.'' என்றார்.

                    யுவரங்க பூபதியைப் பார்த்ததால் ஆச்சரியத்துடன் ,'' அட சின்னய்யாவா! வாங்க... வாங்க...நீங்க வந்துவிடவேண்டும் என்று தானே இந்த வீட்டில் உள்ள எல்லோரும் எப்போதும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டு இருப்போம். '' என்று கூறியவர், பவானியைப் பார்த்து, '' நல்லா இருக்கீங்களா.... சின்னம்மா? '' என்று கேட்டார்.

                   பவானி மெதுவாக தலையை அசைத்ததும், சுந்தரத்தின் பார்வை விஜயனிடம் சென்றது.  அதனைக் கவனித்த பூபதி, '' நம்ப யுவனின் பையன் விஜேந்திர பூபதி தான் சுந்தரம். இனிமே இங்கு சின்னையா இவர் தான்.  நம்ம யுவன் இல்லை, புரிகின்றதா?. மேல் வகுப்பை இனி பக்கத்து டவுனில் தான் தொடரப் போகிறார். அதற்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து விடு. அப்படியே இனி இந்த வீட்டின் நிலவரம், கணக்கு வழக்குகளை எல்லாம் இவருக்கும் கற்றுக்கொடுத்து விடு, என்ன?'' என்றார்.

                  '' சரிங்கய்யா.''

                   '' இப்போ.. இவர்களுக்கு இவர்களின் அறையைக் காட்டு. அப்படியே சின்னய்யாவிற்கும் மாடியில் ஒர் அறையை ஏற்பாடு செய்துவிடு.'' என்று கூறவும் , சுந்தரம் 'சரி' என்று தலையசைத்தவாறே மூவரையும் மாடிக்கு அழைத்துச் செல்லத் துவங்கினார்.

                     '' யார் இந்தப் பெண், சுந்தரம்? '' என்று யுவரங்கன் கேட்க,

                       '' என்னுடைய மகள் தான், சின்னையா.  உங்களுக்கு என் அத்தைப் பெண் தனம் தெரியுமல்லவா? அவளைத்தான் திருமணம் செய்து கொண்டேன்.உங்களுக்குத்தான் தெரியப்படுத்த வழியில்லாமல் போயிற்று.''

                   '' அதற்கு என்ன செய்வது, சுந்தரம். நடக்கவேண்டியது எல்லாம் எப்படியும் நடந்தே தீரவேண்டும் தானே'' என்றார் யுவரங்கன்.

                       தகப்பனின் கையைப் பிடித்தபடியே, ஒரு கையில் பாவாடையைத் தூக்கிப் பிடித்தவாறு விசுக்விசுக் என்று படியேறிக் கொண்டு இருந்தவளைப் பார்த்த பவானி, '' சுந்தரம் அண்ணா! உங்க பெண்ணோட பெயர் என்ன? புது உடை போட்டிருக்கிறாள் போலிருக்கிறது. என்ன விஷேசம் ? '' என்று கேட்க,

                      அதற்குள் மேல் மாடி தளத்திற்கு வந்ததால், அங்கிருந்த இடது பக்க அறை நோக்கி நடந்தவர் சிறிது நின்று, '' ஆம், அம்மா! விஷேசம் தான். இன்று இவளுக்கு பிறந்த நாள். பன்னிரண்டு வயது தொடங்குகிறது. அதனால் தான்,'' என்றவர் தன் மகளைப் பார்த்து ,'' குட்டிம்மா... உன் பெயரைக் கேட்கிறார்கள், டா. பதில் சொல்.'' என்றார்.

                    முகத்தில் அன்பும், கனிவும் வழிய, ஆர்வமுடன் தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த பெண்மணியை ஏனோ அவளுக்கு மிகவும் பிடித்துப் போயிற்று. '' என் பெயர் வைஷ்ணவ தேவி, அத்...அம்....'' என்று பெயரைக் கூறிவிட்டு எப்படி முடிப்பது என்று தெரியாது திருதிருவென்று முழித்த அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த விஜயனுக்கு ' அப்படியே சைனா பொம்மை தான்' என்று சொல்லத்தான் தோன்றியது.

                   '' அத்தை என்றே கூப்பிடு, மா.'' என்று தான் இருந்த ஊரின் பழக்கத்தில் சொல்லிவிட்டவள், சூழ்நிலை நினைவுக்கு வந்து அவளும் திருதிருவென்று விழித்தவாறே ' இப்போது என்ன செய்வது?' என்று கண்களால் கேட்டவாறு தன் கணவனை நோக்கினாள்.

                  முகத்தில் சிறு புன்னகையோடு, கண்களாலேயே தன் மனைவியை ஆறுதல் படுத்திய யுவரங்கன், '' உனக்கு எப்படி அழைக்கத் தோன்றுகிறது,? '' என்று வைஷ்ணவியைப் பார்த்துக் கேட்க,

                       தன் தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்த வைஷ்ணவி, அவர் லேசாக தலையை அசைத்து அவளையே பதில் சொல்லும்படி சைகை காட்டினார்.

                     தீவிரமாக யோசனை செய்தவளைப் பார்த்த விஜேந்திரன் , '' ரொம்பவும் யோசிக்காதே, குட்டிம்மா. மூளை சூடாகிவிடப் போகுது. யாரும் இல்லாதப்போது அத்தை என்று கூப்பிடு. யாராவது இருந்தா அம்மான்னு கூப்பிடு, சரியா? '' என்று சிறு குழந்தைக்கு சொல்வது போல கூறினான்.

                  '' ம்ம்ம்....'' என்று தலையாட்டியவள், '' என் பெயர் குட்டிம்மா இல்லை, வைஷ்ணவி.'' என்றாள் ரோஷமாக.. மனதில் அவன் எப்படி 'மூளை சூடாகிவிடப் போகிறது' என்று கூறலாம் என்று எண்ணம் தோன்றியதால்.

                  அச்சிறு பெண்ணின் மெல்லிய சிணுங்கிய கோபத்தால், பெரியவர்களின் முகத்தில் லேசாக புன்னகை எட்டிப் பார்த்தது.

                 பின்னர் எல்லோரும் அறைக்குள் வந்துவிடவே, '' இது நீங்கள் முன்பு பயன்படுத்திய அறை தான் சின்ன பூபதி அய்யா! '' என்று சுந்தரம் கூற,

                 அறையைப் பார்த்துக்கொண்டே யுவரங்கன் கேட்டார்,  '' ம்ம்ம்...என் மகன் வந்து 'சின்னய்யா' ஆகிவிட்டதால் நான் சின்ன பூபதி ஆகிவிட்டேனா? அதுசரி உன் மனைவி தனம் எப்படி இருக்கிறாள், சுந்தரம் ? ''

                    சிறிது தயங்கி பின், '' குட்டிம்மா...அப்பாவுக்கு குடிக்க தண்ணீர் எடுத்து வருகிறாயா?.  வெளியே இந்த தளத்திலேயே ஒரு ஓரத்தில் ஒரு மண் பானையில் குடிநீர் இருக்கும், பார். '' என்று தன் மகளை அனுப்பியவர், '' தனம் இவள் பிறந்த போதே இந்த உலகத்தை விட்டு போய் விட்டாள், அய்யா. ஏற்கனவே ரொம்ப பூஞ்சை உடம்பு. இவள் உண்டான போதே மருத்துவர் எச்சரித்தார் தான். ஆனாலும் அவள் அப்படி என்னை விட்டு போவாள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. இவளுக்கு ஐந்துவயது வரை என் அம்மா பார்த்துக் கொண்டார்கள். அதன்பிறகு நான் தான் இவளுக்கு எல்லாம். அதனால் பள்ளி நேரம் போக, மற்ற நேரங்களில் நான் எங்கு போனாலும் இவளையும் என்னுடன் அழைத்துச் செல்வது வழக்கமாகிவிட்டது. '' என்று மெலிதான வருத்தக் குரலில் சுந்தரம் கூறினார்.

                        '' கவலை படாதீர்கள், சுந்தரம் அண்ணா. இப்போது தான் நான் வந்துவிட்டேனே. இனி நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். எனக்கு உங்கள் மகளை மிகவும் பிடித்துவிட்டது. '' என்று பவானி கூறியபடியே அப்போது அங்கு தண்ணீர் எடுத்து வந்த வைஷ்ணவியை தன் அருகில் அழைத்து ஆதரவாக தலையைத் தடவிக்கொடுத்தார்.

                         அங்கு இருந்த விஜயன் மெதுவாக அவளருகில் வந்து, அவளிடம் இருந்த தண்ணீர் சொம்பை வாங்கி அந்த நீரை தான் அருந்தத் தொடங்கினான்.

                '' அது என் அப்பாவுக்கு...'' என்று சிறு சிணுங்கலோடு பேசியவளை, '' பரவாயில்லை, நான் குடிப்பதால் ஒன்று ஆகிவிடாது. நீ மீண்டும் போய் உன் தந்தைக்கு எடுத்து வந்து கொடு.'' என்று வாய் தான் அவளுக்கு பதில் சொல்லியதே தவிர, அவள் சிணுங்குவதையும், அதனால் அவள் முகத்தில் தோன்றும் உணர்வுகளையும் ஆச்சர்யமாக தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் விஜேந்திரன்.

                     அவனுக்கு அவளைப் பார்க்க, அழகான கொஞ்சம் உயரமான மொழுமொழு பொம்மை ஒன்று எழுந்து வந்து தனக்கு விளையாட்டு காட்டுவதாகவே தோன்றியது.

                 அதனை வாய்விட்டும் தன் தாயிடம் கூறிவிட்டான் அவன். '' ஏம்மா! இவளையும், இவள் பேசுவதையும் பார்த்தால் ஒரு சைனா பொம்மை நடமாடுவது போலத்தானே இருக்கிறது? ''

                       விஜேந்திரனின் பேச்சையும் அவன் ஆச்சர்யத்தையும் கண்ட பெரியோர்கள் மூவருமே சட்டென்று சிரித்து விட, அதனைப் பார்த்த வைஷ்ணவி, '' நான் பொம்மை போலவா இருக்கிறேன்? '' என்று முகத்தை சுருக்கி கூற, விஜயன் உடனே, '' பார்த்தீர்களா? அப்படியே தான் இருக்குகிறது, இல்லை '' என்று மேலும் சீண்ட அங்கு அவர்களின் சிரிப்பு பெரிதாகியது.

                        பேச்சை மாற்றவோ... என்னவோ சுந்தரம், '' சின்னையா எப்போ பிறந்தார் ?, அய்யா. சொல்லிவிடவே இல்லையே '' என்று விஜேந்திரனைப் பார்த்துக் கொண்டே யுவரங்கனிடம் கூறினார்.

                  '' நானும் இங்கிருந்து போனால் தான் எனக்கு குழந்தை வரம் என்று எழுதி இருந்ததோ என்னவோ. நான் போன அடுத்த ஆறுமாதத்தில் எல்லாம் இவன் உருவாகி விட்டான், சுந்தரம் .''

                '' ஏன், சின்னையா. அப்பொழுதே வந்திருக்கலாமே. பெரியவரும் ஏங்கிப் போயிருந்தாரே.''

                    '' எல்லாம் பெரியவருக்குத் தெரியும், சுந்தரம். யாருக்கும் தெரியாமல் ஆள் அனுப்பி மகன் பிறந்ததைத் தெரியப்படுத்தினேன். ஆனால் திரும்பி வரமாட்டேன் என்றே கூறச்செய்தேன்.  பெரியவரும் புரிந்துகொண்டார் போல. என்னைத் திரும்பி வர வற்புறுத்தவில்லை. ம்ம்ம்....இப்போது இங்கு வரும்படியாகிவிட்டது.''

                     தந்தை வருந்துவது பொறுக்காமல்,  '' அம்மா! நான் சமையல் ஆளிடம் ஏதாவது சிறப்பாக செய்யச் சொல்கிறேன். இவளுக்கு பிறந்த நாள் அல்லவா!.'' என்று தன் அம்மாவிடம் கூறிவிட்டு கீழே செல்லத் திரும்பினான்.

                  '' விஜயா! கொஞ்சம் தன்மையாகவே எதுவும் சொல்லடா, என்ன? '' என்று யுவரங்கனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டவன், நின்று திரும்பி தந்தையை நோக்கினான்.

                 '' இது என் வீடு. இன்றில்லாவிட்டாலும் சிக்கிரமே எனக்கு சொந்தமாகப் போகிற வீடு. இங்கு எதற்கு நான் தன்மையான வார்த்தைகளை பேசவேண்டும்? '' என்று அழுத்தமாக கேட்டவனை சுந்தரம் இருக்கின்றானே என்று, தந்தை சிறு பதட்டத்துடன் பார்த்தார்.

                   ஆனால் சுந்தரமோ,'' சின்னய்யா பெரியவரின் வாரிசாகத்தான் பேசுகிறார், அய்யா. இதில் கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை '' என்று கூறியவர்,

                    சூழ்நிலையை இலகுவாக்க '' உங்கள் அறை நீங்கள் எப்படி விட்டுச் சென்றீர்களோ அப்படியே தான் இருக்கின்றது, அய்யா! அவ்வப்போது சுத்தப்படுத்தி வைத்தவுடன் பூட்டிவிடுவோம். அதனால் சுத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. சின்னய்யாவிற்கு வலதுபக்க அறையை ஒதுக்கி விடட்டுமா? '' என்று கேட்டார்.

                       சிறு யோசனை சிந்தனையில் ஓட நெற்றியைச் சுருக்கியபடி விஜயன், '' சுந்தரம் சார்! நீங்கள் இங்கு என்னவாக இருக்கிறீர்கள்?'' என்றான்

                     யுவரங்கன், '' நான் இங்கு இருந்து போகும் போது, இவர் அப்பாவின் கணக்குப் பிள்ளையாக இருந்தார்.'' என்று தன் மகனைப் பார்த்து கூறியவர், '' என்ன சுந்தரம் ?... இப்போது எப்படி?, '' என்று சுந்தரத்தைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

                   '' இப்போதும் அதே கணக்குப் பிள்ளை தான், அய்யா. உங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன....இங்கு எல்லா வேலைகளும் பெரியய்யாவோட கண் அசைந்தால் தானே நடக்கும், '' என்று சுந்தரம் கூற,

                '' யாரையுமே நம்ப மாட்டார் என்பதை நாசூக்காக இப்படி மாற்றிச் சொல்கிறீர்கள் போல, '' என்று ஓர் இகழ்ச்சிப் புன்னகையுடன் கூறி விட்டு, '' அதுவும் சரிதான். அப்படி இருப்பதும் நல்லது.''  என்று கூறியவாறே கீழ் தளத்திற்கு சென்றுவிட்டான்.

              அவனிடம் எதுவும் கூறஇயலாமல், '' இரண்டு மூன்று வருடத்திற்கு முன்பு வரை இவன் இப்படி இல்லை, சுந்தரம். மிக மரியாதை தெரிந்த பையனாக இருந்தான். எனக்கு தொழிலில் அடிக்கடி நட்டம் ஏற்படத் துவங்கிய பிறகு தான் இவன் இப்படி ஆகிவிட்டான். இவனை மாற்றிய பெருமை எல்லாம் என் தந்தையைத் தான் சேரும் '' என்று கூறி பெருமூச்செறிந்தார் யுவரங்கன்.

                  சுந்தரத்தால், '' எல்லாம் போகப்போக சரியாகிவிடும், அய்யா..'' என்று கூறத்தான் முடிந்தது.

      பின்னர் யுவரங்கனிடமும் பவானியிடமும் தன் மகளை ஆசிர்வாதம் வாங்கச் செய்து, தன் பணியைத் தொடர பெண்ணுடன் கீழே இறங்கிச்சென்று விட்டார்.

 

மௌனக் கலையன்றோ - கருத்துத் திரி

இங்கே >

http://www.pstamilnovels.com/community/%e0%ae%af%e0%ae%b7%e0%ae%be/%e0%ae%ae%e0%af%8c%e0%ae%a9%e0%ae%95%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%b2%e0%af%88%e0%ae%af%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%b1%e0%af%8b-%e0%ae%95%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%a4/

 

This post was modified 2 months ago by Yasha

ReplyQuote
Yasha
(@yasha)
Active Member
Joined: 2 months ago
Posts: 6
Topic starter  

மௌனக் கலையன்றோ - கதை 

அத்தியாயம் - 3

 

                  விஜயன் அங்கு வந்ததில் இருந்தே நிறைய மாற்றங்கள் அந்த வீட்டில்.  இங்கு வந்த புதிதில் விஜயன் பூபதியிடம் சென்று, தாத்தாவின் கீழ் தான் அவரின் முழு கண்காணிப்பில் அவர் சொல்லவதை எல்லாம் செய்வதாகவும், அதற்கு மாறாக அவன் தந்தை யுவரங்கத்தை அவரின் விருப்பப்படி எதுவும் செய்யாமல் விட்டுவிடும் படியும் கேட்டுக்கொண்டான்.

                   முதலில் பூபதி அதற்கு உடன்படவில்லை என்றாலும் பின்னர் தன் பேரன் தன் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வருவதை உணர்ந்து அதற்கு சம்மதித்தார். அவருக்கு தன் பேரனின் பலவீனம் அவனுடைய பெற்றோர் என்று உணர்ந்து கொள்ள அதிக நாள் பிடிக்கவில்லை. இனி 'விஜயன் தன் கைபிடியில்' என்பதே அவருக்கு மிக திருப்தியாக இருந்தது. அந்த நிலையை அவர் மிக ரசித்தார் என்று தான் சொல்லவேண்டும். மற்றவர்களின் பலவீனத்தை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்வதில் பூபதி வெகு திறமையானவர் தான்.

                  அதனால் தனக்குப் பக்கத்தில் எப்போதும் தனக்கு வலது கை ஆளாக நின்று கொண்டு இருக்கும் மருதனை சுட்டிக்காட்டி, '' விஜயா! இதோ இந்த மருதன் இருக்கிறானே...இவனுக்கு நாம் யார் யாருடன் எந்தெந்த விதமாக வியாபாரத் தொடர்பு வைத்திருக்கிறோம், நமது நிலமெல்லாம் எங்கெங்கு இருக்கின்றன, தோப்புதொறவு பற்றி, என்று எல்லா விவரங்களும் அத்துப்படி. நான் தினமும் நீ படிப்பு முடிந்து வீடு வந்தவுடன் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைப் பற்றி இவனிடம் கூறிவிடுகிறேன். அதனை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை இவனிடம் கேட்டு செய்துவிடு'' என்று கூறினார்.

                   ஏதும் சொல்லாமல் மருதனை சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்த விஜயன், பின்னர் பூபதியுடன் திரும்பி, '' மருதனை எத்தனை நாளாக உங்களுக்குத் தெரியும்? ஏன் இவனுக்கு எல்லா விவரங்களையும் தெரிய வைக்கிறீர்கள்? '' என்று நம்பிக்கை இல்லா குரலில் கேட்டான்.

                     '' மருதன் என்னிடம் வந்து கொஞ்ச காலம் தான் ஆகிறது. ஆனாலும் என்னிடம் விசுவாசமாக இருப்பதை உணர முடிகிறது, விஜயா. நான் எப்போதும் என் பக்கத்தில் வைத்திருக்கும் ஆட்களிடம் ரொம்பவே எச்சரிக்கையாகவே இருப்பேன். அதனால் நீ கவலைப் படாமல் உன் வேலைகளை கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பி. என்ன? '' என்று கூறினார்.

                      விஜயன் சரி என்பது போல தலையாட்டிக் கொண்டானே தவிர ஏதும் பேசவில்லை.  ஆனால் அவன் ஒவ்வொன்றையும் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தான்.  கூடவே தான் ஏற்கனவே கற்றதை மற்றவர்களிடம் காட்டவும் தயங்கவில்லை. அதில் ஒன்று மற்றவர்கள் கண்முன்னால் அவர்களில் ஒருவருக்கு உயிர் பயத்தை காட்டி, மற்றவர்களையும் எதிர்கேள்வி கேட்க இயலாமல் அடிபணியச் செய்வது. இதனை சிலமாதங்களுக்கு முன் அவன் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் ஒரு நாள் இருந்தபோது அங்கிருக்கும் போலீஸ் ஒருவர் ஒருவனை அடித்து, மற்றவர்களை மனரீதியாக பயம்கொள்ள செய்த செயலை ரசித்து, அதன் மூலம் கற்றுக்கொண்டது.

                     விஜயன் அந்த வீட்டிற்கு வந்த மறுநாள், வீட்டின் கூடத்தில் பூபதி அமர்ந்து கவனித்துக்கொண்டு இருக்க, சுந்தரத்திடம் விஜயன் கணக்குவழக்கு பற்றிய அறிவுரையைக் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான். அப்போது பவானி மேலிருந்து கீழே இறங்கி வந்து, குடிக்க மேலே தண்ணீர் தீர்ந்துவிட்டதாகவும் வேறு வைக்குமாறும் வேலையாளிடம் சொல்லி விட்டுச் சென்றார்.

                     அந்த வீட்டில் பூபதியின் பார்வையில் எப்போதுமே பவானி சிறிது மட்டமாகத் தான் தெரிவது உண்டு, என்பதால் பலவருட வேலைகாரர்களுக்கு பவானி என்றால் சிறிது அலட்சியம் தான்.

                     எனவே இப்போதும் அதே அலட்சியத்துடன் 'ஏன் சிறிது நேரம் கழித்து எடுத்துச் சென்றால் குறைந்து விடுமாக்கும்' என்று மனதில் எண்ணியவாறு  தண்ணீரை சிறிது நேரம் கழித்தே மேலே எடுத்துச் சென்றான். சுந்தரத்திடம் பேசிக்கொண்டே அவன் நடத்தையைக் கவனித்த விஜயன் லேசாக ஒரு இகழ்ச்சிப் புன்னகை இதழ்களில் மலர, சுந்தரத்திடம் சைகையால் கொஞ்சம் காத்திருக்கச் செய்தவன், நேரே அந்த கூடத்தில் அலங்காரத்திற்கு மாட்டப்பட்டு இருந்த சாட்டையை எடுத்து, மேலிருந்து தண்ணீர் வைத்துவிட்டு கீழிறங்கி வந்துகொண்டு இருந்த வேலையாள் மீது ஓங்கி ஒரு இழுப்பு இழுத்துவிட்டான்.

                    சில வினாடிகளில் நடந்துவிட்ட இந்த செயலால் பூபதி கூட கொஞ்சம் அதிர்ந்து தான் போனார். ஆங்காங்கு வேலை செய்து கொண்டு இருந்த பணியாளர்களும் திகைப்புற்று நின்றுவிட்டனர். அடிவாங்கியவனோ கதறிக்கொண்டு, ''  எதற்கு சின்னையா அடிக்கிறீர்கள்? '' என்று கேட்க, கண்களில் கோபம் சிறிதும் இல்லாமல் ஆனால் வார்த்தைகளில் சீற்றத்துடன், '' ஏன்? எதற்கு அடித்தேன் என்று தெரியவில்லையா? அப்போ மறுபடியும் வாங்கிக்கொள்,'' என்று மீண்டும் சாட்டையை ஒரு விசிறு விசிற இம்முறை அடிவாங்கியவனின் முதுகு தோல் அவன் சட்டையை மீறி ரத்தத்தை சிந்தியது.

                   எல்லோருடைய பார்வையும் பூபதியை ஒரு முறை நோக்கியது. பூபதிக்கும் இது அதிர்ச்சி தான்,  எனினும் என்றுமே அதிகாரம் செய்வதை ரசிக்கும் குணமுடையவராதலால், பேரனை மறுத்து எதுவும் கூறாதது மட்டுமல்ல, அவர் முகத்திலும் அதனை ரசிக்கும் பாவனை இருந்தது. விஜயன் மீண்டும் அடிக்க கை ஓங்கவும், அடிபட்டவனின் மனைவி ஓடிவந்து விஜயன் முன் மண்டியிட்டு, '' அடிக்காதீங்க சின்னையா. எங்க தப்பு என்னன்னு எங்களுக்கு தெரிந்துவிட்டது. பவானி அம்மாள் சொன்னவுடனேயே அந்த காரியத்தை இனிமேல் இவர் செய்துவிடுவார். இவரை மன்னித்து இந்த தடவை விட்டுவிடுங்கள்,'' என்று கதறி அழ,

                   ஒரு அலட்சியத்துடன் சாட்டையை சுருட்டியவன், '' சொன்ன உடனே இல்லை, சொல்வதற்கு முன்பே நீங்களே தெரிந்து செய்திருக்க வேண்டும். இன்னொரு முறை இப்படி என்றால் உடம்பில் மொத்த தோலும் இருக்காது, கவனம் '' என்று கூறி சாட்டையை கீழே வீசி எரிந்து விட்டு மீண்டும் தன் இடத்தில் வந்து உட்கார்ந்தவன், சுந்தரத்திடம் இயல்பாக பேசத்தொடங்கினான்.

                   கீழே விழுந்த சாட்டையை எடுத்து சுவற்றில் மாட்டியபடியே வலியால் முனங்கிக்கொண்டு சென்ற பணியாளனை பார்த்துத் திரும்பிய சுந்தரம் அது தொடர்பாக ஏதும் கேட்கவில்லை என்றாலும் அவர் கண்களிலும் ஒரு கவனம் தெரியத்தொடங்கியது. விஜயனைப் பார்த்து மீசையை முறுக்கியவாறே லேசாக புன்னகைத்தாரே தவிர பூபதியும் ஏதும் பேசவில்லை.

                  அந்த செயல் அந்த வீட்டில் பரவிய பிறகு விஜயன் எதிர்பார்த்தபடி யாரும் பவானியிடம் மரியாதை குறைவாகவோ,  அலட்சியமாகவோ நடக்கத்துணியவில்லை, என்பது மட்டுமல்ல அந்த பதினாறு வயது பையனிடம் சட்டென்று நெருங்கவும் யாருக்கும் தைரியம் இல்லாது போயிற்று.

                    ஆனால் விஜயன் எதிர்பார்த்த வேறுஒரு விசயமும் அந்த வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல் நடக்கத்தான் செய்தது. அன்று வெளியே சென்று இரவு வீடு திரும்பியவன் நேராக கூடத்தில் மாட்டியிருந்த சாட்டையைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்குச் சென்று தன் பெற்றோரின் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை சாத்திவிட்டு திரும்பி நின்றான்.

                   அறையின் பால்கனியில் நின்றிருந்த பவானி அவன் வந்து நிற்பதை அறிந்து வேகமாக அவனிடம் வந்தவர் பளார் என்று விஜயனின் கன்னத்தில் ஒரு அடி அடித்தார்.

                    எந்த வித முகசுழிப்பும் இல்லாமல் அதை வாங்கியவன் தன் கையில் இருந்த சாட்டையை அன்னையிடம் நீட்டி, '' கை வலிக்கப் போகிறது, மா. இந்த சாட்டையால் அடியுங்கள் ''  என்று கூற,

                 '' ஏன்? செய்ய மாட்டேன் என்றா நினைத்தாய்...'' என்று விருட்டென்று அதை இழுத்தவர். ஓங்கி ஒரு விளாசு விளாசிவிட்டு, '' இப்படித்தானே கீழே அடிவாங்கியவனுக்கும் வலித்திருக்கும் '' என்று மீண்டும் கையை ஓங்கினார்.

                 மெளனமாக தலை குனிந்து முதுகை அடிக்க காட்டிய படியே விஜயன் நின்றிருந்தான். முதுகில் சாட்டை பட்டு, சட்டை கிழிந்து, அங்கு ரத்தம் ஒரு கோடாக இறங்கி இருந்தது. பதறியபடியே வந்த தந்தை சட்டென்று சாட்டையை பிடிங்கியபடியே, '' என்னம்மா செய்கிறாய், நீ ? '' மனைவியை கடிந்து கொண்டு, அவளை மகனிடம் இருந்து தூர இழுத்தார்.

                    '' விடுங்கள் என்னை. இவன் இன்று என்ன செய்தான் என்று இப்போது தானே சொன்னேன், உங்களுக்கு. நீங்கள் அப்போது இங்கு இருந்து பார்த்திருக்க வேண்டும். உங்கள் தந்தை அங்கு இருந்ததால் நான் தடுக்க முடியவில்லை. வர வர இவனின் அழுத்தம் மாதிரியே இவன் தவறும் கூடிக்கொண்டே போகிறது.'' என்று ஆதங்கத்தில் புலம்பியவள், '' ஏன்டா?  உனக்கு பதினாறு வயது தான்டா ஆகிறது. ஆனால் வயதில் பெரியவரை அப்படி அடிக்க எப்படியடா தைரியம் வந்தது? '' என்று மெதுவாக மகனிடம் கேட்டாள்.

                     அன்னையின் கண்ணில் கண்ணீரைக் காணவும், அவளை இரு தோள்களையும் பிடித்து, மெதுவாக நடத்திச் சென்று அருகில் இருந்த மெத்தையில் உட்கார வைத்தவன், '' அவர்கள் தப்புக்கு யாரம்மா தண்டனை அளிப்பது? '' என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான்.

                     '' நீயா? அப்போது உன் தவறுக்கு யார் தண்டனை அளிப்பது? '' என்றாள்.

                       ''அதற்கு தானே சாட்டையை எடுத்து வந்து அடி பட்டேன்.'' என்று விஜயன் கூற பவானி மகனை முறைத்தார். பின்னர், '' ஏன்டா இப்படி மாறிவிட்டாய்? நல்ல பையனாகத்தானே இருந்தாய்? என்ன வந்துவிட்டது உனக்கு? ம்ம்ம்...'' என்று கவலையுடன் முதுகை வருடியபடியே தாய் கேட்க,

                     விஜயன் தந்தையைப் பார்த்தான். அவரோ சொல்லாதே என்று கண்களால் சைகை செய்ய, மகன் சிறிது நேரம் கண்களை மூடி தன் உணர்வுகளை தனக்குள்ளேயே அமிழ்ந்து போகச்செய்தான்.

                  மகனின் சுழித்த புருவங்களை ஒரு பெருமூச்சுடன் வருடிவிட்டபடியே, '' ஏதோ நடக்கிறது என்று தெரிகின்றது. ஆனால் என்ன என்பது புரிபட மாட்டேன் என்கிறது. உன் தந்தை தான் எதிர்மறையான விஷயங்கள் எதையும் என் காதில் போடமாட்டார் என்றால் நீயும் அப்படியே தான் இருக்கிறாய். எனக்கு தாங்கும் சக்தி இருப்பதை நீயும், உன் தந்தையும் எப்போது தான் உணரப்போகிறீர்களோ, தெரியவில்லை.'' என்று கூறினார்.

                  அன்னை கூறிய அன்பு வழியை விட தன் தாத்தா தங்கள் குடும்பத்திற்கு உணர்த்திய அராஜக வழி தான் இனி தன் வழி என்று ஏற்று, கடந்த ஒன்றரை வருடமாக அந்தப் பாதையில் நடந்து கொண்டிருப்பவனுக்கு, அன்னை வருந்துவதும் பிடிக்காமல் இந்த நிலைக்கு காரணமான பூபதியை நினைத்து மேலும் மனதில் வெறி கூடியது தான் மிச்சம், என்பது பாவம் அந்த தாய்க்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

                      ஆனால் ஏதோ நினைவு வந்தவனாக, '' அப்பா! நான் பூபதி அய்யாவிடம் பேசிவிட்டேன். நீங்கள் உங்கள் தொழிற்சாலைக் கனவை இந்த ஊரில் தொடங்கிவிடுங்கள். இதற்கு முந்தய நிலை போல, இந்த முறை உங்கள் கனவு பாதியில்  கண்டிப்பாக கலையாது, அப்பா. இதுவரை அமைதி இல்லாத, போராட்டமான வாழ்க்கை வாழ்ந்துவிட்டீர்கள். இனி அது போதும். உங்களை யாரும் இனி என்னை மீறி தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள், அப்பா.'' என்று லேசான புன்னகையுடன் கூறிய மகனை வருத்தத்துடன் பார்த்தவர், '' ஏன்டா! உன் வயது பையன்களைப் போல யோசித்து, நடப்பதையே மறந்துவிட்டாயேடா ''

                   '' இல்லையே, பா. நான் வீட்டில் தான் இப்படி. மற்றபடி பள்ளி சென்று விட்டால் நானும் மற்ற பையன்கள் போலதான், அப்பா. '' என்று கூறிய படியே அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

 

மௌனக் கலையன்றோ - கருத்துத் திரி

இங்கே >

http://www.pstamilnovels.com/community/%e0%ae%af%e0%ae%b7%e0%ae%be/%e0%ae%ae%e0%af%8c%e0%ae%a9%e0%ae%95%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%b2%e0%af%88%e0%ae%af%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%b1%e0%af%8b-%e0%ae%95%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%a4/

This post was modified 2 months ago by admin

ReplyQuote
Share:
Spread the love